Çok değil belki de bir sene öncesine kadar en iyi arkadaşım diye sözünü ettiğim kardeşim artık gitti... Yarın uyandığımda evde olmayacak, ben gidene dek olmayacak. Eve girdiği varmış gibi konuştum; son yaz tatilinden beri memleketine gelmemiş ablasının oradaki varlığı onun için bir şey ifade etmiyordu zira arkadaşlarıyla son günlerini dolu dolu geçirme çabası içindeki Esin'e.

Son zamanlarda çokça, karşılıksız bir aşk besliyormuşum gibi hissediyordum kardeşime; varlığına, eski anlayışına ihtiyaç duyduğum, biraz ilgi beklediğim yine de umursamazlığına rağmen önemsemekten vazgeçemediğim biri. Uzun zamanlı ayrılıkların insanların hayatını nasıl farklı yerlere çektiğini ve eskinin en iyi dostlarının dahi biraraya geldiğinde birbirlerinden ne kadar uzaklaştığının gözlemleri acımasız bir umutsuzlukla geliyor insanın zihnine; şu anda bile ne kadar uzakta olduğunuzu göz önüne alınca bir de...

Gitmesinden bir-iki saat önce kardeşiyle kavga eden morosophe aslında çaresizlik içinde bir insanı temsil ediyordu ev sahnesinde; "Bir şeyleri unutmuşum gibi geliyor." diyen kardeşine "Bu kadar erken gidersen unutursun tabi." diyerek yetiştirmek için gece-gündüz beraber çalışı ancak bitirebildikleri işlerinden sonra hazırlanmak için doğru dürüst vaktinin olmadığından dem vuruyor, aslında kendisi oradayken onca davete rağmen kalkı gelmemesinin üzerine yeni davranışının sebep olduğu yarayla "Neden sırf arkadaşlarının yanında olmak için beş-altı gün önceden İstanbul'a gidiyorsun ki?" diye bağırıyordu, en fazla bir hafta önce daha burada görüştüğü arkadaşların için... Zira okulu istanbul'da dahi değildi, oradan sonra Eskişehir'e geçecekti.
"Son Akşam Yemeği", dört kişilik ailede üçüncü havari olmadan yendi.
Vedalaşmadılar.

Dinlediği şarkılarla bile kardeşini hatırlayan o küçük ablaya acıyorum. Nefesim Nefesine'de şöyle diyor Livaneli: "Sağ olsam gelmez idin, öldüm yasa mı geldin?"